Ouders zijn voetbalmakelaars

Is dit een te rigoureuze stelling? Zeker, maar we willen het even zwart/ wit neerzetten om goed duidelijk te maken waar dit bericht over gaat. Het is een kleine groep, maar ze bestaan: de oudervoetbalmakelaars zoals wij ze maar even noemen. Dit zijn ouders die zonder schroom of rekening houdend met anderen hun kind op een voetstuk plaatsen alsof ze de reïncarnatie van de jonge Messi zijn. In hun ogen hebben zij het beste voor met hun kind, maar denken daarbij alleen aan het bereiken van de top in voetbal en niet aan de andere (sociale) aspecten. Wij hopen dat u zich niet herkent in dit bericht.

Als eerste voorbeeld geven we dat bij een (vervelend) voorval in het team of de club, die in de ogen van de ouder het doel van het bereiken van de top en dus hun kind schaad, zij direct gaan shoppen bij andere voetbalclubs. Het (kunst)gras is altijd groener bij een andere club. De ouder geeft hiermee wel een duidelijk voorbeeld dat het beter is om uitdagingen/problemen uit de weg te gaan dan ze te bespreken en op te lossen. We kiezen voor de makkelijkste weg, want ons kind moet bij een team en club waar alles schijnbaar rond hem (of haar) draait. Resultaat: ook bij die andere club zal men zich moeten aanpassen en staan ze niet te wachten op een ouder met veel noten op zijn zang.

Het tweede voorbeeld is de jaarlijkse indeling. Ook al is de verspreide lijst met teamindelingen voorlopig, de ouder reageert direct als het hem niet zint. Hij laat zijn kind meetrainen bij een andere club en krijgt daar toezeggingen in welk team hij komt te spelen. Natuurlijk is dat het selectieteam en/of een hogere klasse, want daar hoort zijn kind thuis en al gauw is de opzegging gedaan richting oude club. Zou die club echt haar eigen leden passeren voor iemand die van buiten de club komt? Ook hier geen contact gezocht met de oude club en overleg uit de weg gegaan. De afgelopen jaren waren (schijnbaar) niet de moeite waard om binnen de club met de verantwoordelijke personen te gaan praten.

In deze twee voorbeelden wordt het sociale aspect totaal vergeten. Het kind wordt uit een team en club gehaald waar het waarschijnlijk al jaren speelt en veel vriendjes heeft. Ook leert het kind niets over clubliefde en het oplossen van problemen door de discussie aan te gaan. De makkelijkste weg wordt gekozen en dat is het ‘probleem’ uit de weg gaan. Bij de andere club is alles beter, totdat de ouder ook daar niet zijn zin krijgt en zich (weer) bemoeit met de gang van zaken die in zijn ogen voor zijn kind niet juist zijn. Het vervelende is dat bij deze ouders een voorgehouden spiegel niet werkt. Ze zijn zo overtuigd van hun gelijk dat enige relativering niet wordt bereikt. Dat is jammer voor de ouder en nog meer voor het kind.